از کوه های بلند میگویند..از جنگل های انبوه..از آب های بی انتها..از زمین گسترده و شهرها میگویند...از آدم های بیشمار و از کهکشان های شلوغ...
میگویند اما تو باور نکن...باور نکن مرد من..

تو باور داشته باش به جهانی که تنها تویی و تو..

بی انتها به عمق چشمانت..بلند به قدر همتت، با شکوه به قدر مردانگی ات و گرم به قدر آغوشت...تو تنها باور داشته باش عشق من به جهانی که مال من است و تنها در تو خلاصه میشود ...

یک سال گذشت.به همین زودی...پارسال همین روز بود که محضر نشسته بودیم و خطبه رو عاقد میخوند.تمام مدت به این فکر میکردم که کارم درست هست یا نه..که باید فرار کنم یا نه...حضور بابام معذب ام کرده بود.یه پیره